Wat denken jullie hierover?Input aub

Wat als je kat het ongeluk treft en een postieve test uitslag heeft.. Op huisnr. 13 van ons plein delen we hoe het met onze positief geteste katten gaat. Ook bespreken we vraagstukken rondom een kat met HCM, om hen toch een zo gelukkig mogelijk leven te geven
lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » wo 07 sep 2011, 22:41

We hebben maandag 3 van onze poezels laten testen (voor wie het komt lezen hier maar dat nog niet gelezen heeft vertel ik het nog eens snel) en onzen diddl die al positief was is sedert maart achteruitgegaan en heeft nu een licht vergrote voorkamer, onze yoshi die vorige september negatief was op t randje is nu verdacht en onze thor is t op t randje nog negatief maar t is afwachten hoe dat verder evolueert in de toekomst.
Onze Ramses die maandag niet getest is is wel in maart getest en die was dus ook positief op zijn 1 jaar.
Naar aanleiding van t geen we te horen gekregen hebben ben ik verder beginnen nadenken en heb ik uitleg gevraagd aan onze dierenarts die hier dinsdag was om thor te vaccineren en heb ik vandaag ook nog eens gebeld naar putcuyps.
En nu zit ik met een andere vraag.
Waar ik graag jullie mening over zou willen horen trouwens.

Ik had aan onze dierenarts gevraagd hoe dat verloopt als je beestje een klonter krijgt.
Kan je je dier daar nog doortrekken en is het verantwoord dat je dat probeert.
Onze dierenarts zei dat de meeste katten het niet overleven in de zin van dat je ze moet laten inslapen.
Ze zijn dan verlamd aan de achterpoten, kunnen ook niet meer plassen of kakje doen, en in de meeste gevallen kan dat niet opgelost worden met bloedverdunners zei hij en moet je je dier laten inslapen.
Vandaag heb ik gebeld naar putcuyps om te vragen of dat waar is dat het merendeel van katten moet geëuthanaseerd worden.
Zij zei eerst van nee om dan vervolgens te zeggen dat 1/3de van de poezels erdoor komt met de gepaste behandeling.
(dus heeft mijn dierenarts toch wel gelijk en haalt de meerderheid het niet)
Ze legde me uit wat die behandeling was (zo snel mogelijk je poezel binnenbrengen, dan krijgen ze pijnstillers en bloedverdunners en nog een ander medicijn dat ook bij mensen wordt gegeven oa. De poezels die er door geraken en herstellen vertonen op de 3de dag allerlaatst tekens van herstel. Als je dat op de 3de dag toch niet ziet dan is t beter dat je ze laat inslapen zei ze want dan gaat het waarschijnlijk toch niks meer helpen dat je nog verderdoet met de behandeling)
Toen ik haar vroeg of het dan eigenlijk wel verantwoord is om te proberen je poezel te laten behandelen en om het beestje daar dan 3 dagen te laten liggen afzien (ze zei dat de poezel heel veel pijn heeft, daarna zei ze dat je die pijn kan vergelijken met je 2 benen die slapen) als maar 1/3de het haalt en 2/3de het niet haalt zei putcuyps dat het wel degelijk verantwoord is.
Dat er natuurlijk mensen zijn wiens poezel een klonter krijgt en die mensen beslissen onmiddellijk om hun beestje te laten inslapen omdat ze het hele gedoe niet willen.
Zulke mensen zijn er natuurlijk altijd zei ze (het kwam op mij over alsof ze dat afkeurde maar dat was mijn interpretatie van de manier waarop ze het zei, ze zei niet letterlijk dat ze dat afkeurde, ik kan daarin verkeerd zijn)
Maar het is wel degelijk verantwoord om er toch voor te kiezen om je poezel te laten opnemen en te laten behandelen en om toch te proberen om hem of haar er terug door te krijgen.

Halve trouwboek en ik zijn nu aan t twijfelen over wat te doen als het zou voorvallen.
En we zijn er nog niet helemaal aan uit wat het beste is voor onze poezels.
Enerzijds willen we absoluut niet dat onze dieren nutteloos liggen af te zien.
We vinden allebei dat 1/3de, dus eigenlijk 33% , toch maar een klein getal is, t is niet echt een grote kans dat de poezels hebben om te herstellen.
En we zouden het allebei vreselijk vinden dat onze poezels daar 3 dagen met veel pijn en ongemak liggen, dat ze dan in een vreemde omgeving bij vreemde mensen zijn al die tijd en ze heel bang zijn ook om hen dan uiteindelijk toch te moeten laten inslapen als de behandeling niet werkt.
Is dat echt wel verantwoord ten opzichte van de poezels om hen te behandelen terwijl er toch een grote kans is (meer dan de helft) dat ze het uiteindelijk niet halen?

Anderzijds zat ik dan te denken dat 33% toch maar 17% scheelt van de helft...(uiteindelijk wil je je dier toch graag bij je houden en probeer je je dan toch ergens aan op te trekken)
Dat 33% kans op herstel toch misschien niet zo weinig is als we denken.
En is het het toch niet waard dat je toch probeert om je beestje te redden (als ze dan daarna nog kwaliteit van leven kunnen hebben)...
Geven we niet te snel op als we onze poezels toch onmiddellijk zouden laten inslapen als ze een klonter krijgen?
Doen we hen tekort als we ervoor kiezen om hen toch direct te laten inslapen?

We weten echt niet wat te doen.
We zitten wel nog met andere vragen die ik nog moet stellen aan putcuyps namelijk
1. Als je je poezel erdoor krijgt hebben ze daarna dan nog kwaliteit van leven?
en
2. Hoe groot is de kans dat ze opnieuw een klonter krijgen? Kan dat vrij direct na de eerste keer opnieuw gebeuren? Of toch niet?

als de poezels niet echt meer kwaliteit van leven zouden kunnen hebben na zo een klonter gehad te hebben dan zouden we hen toch laten inslapen onmiddellijk .
Als er een grote kans is dat ze vrij snel opnieuw een klonter zouden krijgen dan denk ik dat we ook gaan kiezen om hen onmiddellijk te laten inslapen.
Het moet voor de poezels zelf de moeite waard zijn vinden we dat we hen onderwerpen aan zo een behandeling en de daarbijhorende pijn en miserie.
We zien hen allemaal heel heel graag en we willen hen alle 4 zo lang mogelijk bij ons kunnen houden.
Maar ze moeten een leven kunnen hebben dat op iets trekt en dat voor hen de moeite waard is natuurlijk en we willen niet dat ze nutteloos moeten lijden.

Wat zouden jullie doen?
Laten inslapen onmiddellijk of toch behandelen en hopen op herstel?
Of wat hebben jullie al gedaan? (als iemand het al eens zelf heeft meegemaakt met een poezel)
Als er mensen zijn die het al meegemaakt hebben, hoe is dat dan verlopen? (bij poezels die geëuthanaseerd zijn, hoelang zijn ze behandeld vooraleer ze geëuthanaseerd werden en denk je dat de pijn toch onder controle werd gehouden door de pijnstillers? Bij poezels die het gehaald hebben, hoelang duurde de behandeling? Hoelang waren ze weg van thuis? Zijn ze volledig hersteld of hielden ze er toch nog iets aan over?)
En zouden jullie nu opnieuw dezelfde keuze maken dan toen?
Waarom wel of waarom niet?

Alvast heel erg bedankt aan de mensen die hier zouden komen antwoorden
Afbeelding

Gebruikersavatar
Anunaki
Berichten: 6231
Lid geworden op: ma 07 dec 2009, 23:06
Locatie: Vlaanderen (België)
Contacteer:

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor Anunaki » wo 07 sep 2011, 23:27

Hey Nadine,

Ik heb me die vraag(en) al lang gesteld en ook met mijn DA'tsen besproken ;-)...... wij hebben daarbij in alles gekozen voor de kwaliteit van leven en niet meer voor de kwantiteit.

Je haalt daar in je stuk het aller belangrijkste aan (voor ons dan toch)

En we zouden het allebei vreselijk vinden dat onze poezels daar 3 dagen met veel pijn en ongemak liggen, dat ze dan in een vreemde omgeving bij vreemde mensen zijn al die tijd en ze heel bang zijn ook om hen dan uiteindelijk toch te moeten laten inslapen als de behandeling niet werkt.


Ze liggen daar dan inderdaad een paar dagen in doodsangst ..... ten eerste hebben ze al HCM en uiteindelijk is hun levensverwachting zowieso al korter! Daar begrijpen ze zelf niets van en je kan het ze ook niet uitleggen, het enige wat ze dan voelen is pijn, daarbij nog angst en dat allemaal in een vreemde omgeving!
Als ze daar dan nog ingeslapen worden dan voelt dat heel slecht .... en er zijn er ook een deel die zelfs het spuitje niet halen en moederziel alleen en bang sterven in dat kale hokje zonder dat de drs of assistentes het in de gaten hebben 's nachts (sorry voor mijn duidelijk beeld maar zo gaat het echt!)

Nee dat kan ik die van mij in eer en geweten niet aandoen, ik ga hem niet het gevoel geven dat ik hem achterlaat als hij niet weet wat er hem allemaal overkomt! Want erbij blijven mag je niet!

Er is daarbij maar een kleine kans op volledig herstel, nadien kunnen ze nog steeds restverschijnselen vertonen afhankelijk van hoeveel zenuwschade er ook optreedt .... niemand kan die voorspelling maken.

Wij hebben het besluit genomen dat als de dag ooit zou aanbreken dat de DA dan zo snel mogelijk naar hier komt en dat we hem afhankelijk van hoe erg het op die moment is vol met pijnstillers laten spuiten zodat we voor onszelf als gezin psychologisch even de tijd hebben om behoorlijk afscheid van hem te nemen zonder dat hij nog wat van pijn voelt ....... Nadien zal hij dan bij ons op schoot inslapen, net zoals hij het thuis lekker gewend is, als hij daarvoor nog een halve kilo tonijn wil eten dan krijgt hij dat.... hij zal al niet weten wat hem overkomt als hij verlamd geraakt met pijn en ook onze emoties zal hij niet kunnen plaatsen, op dat vlak zijn ze verdorie heel pienter! Dat zal al wel genoeg geweest zijn, daar wil ik hem ook niet nog eens doodsangst laten uitstaan om "misschien" weer beter te worden.

Want ja, nadien kunnen ze weer een bloedklonter krijgen en dan kan het zelfs zijn dat we niet tijdig zijn en dat hij stikt (want ja ook dat kan)

Kijk dit zijn dus de doemscenario's die er al bij ons door onze kop geschoten zijn en als ik ze daarvan kan sparen dan zal ik dat ook doen, hoe moeilijk dat ook is, maar voor ons voelt dat wat ik net gezegd heb "het beste" en dat is iets wat ieder voor zich moet uitmaken, het kan ook zijn dat jij voelt dat jij het anders moet doen. ...... hier is eigenlijk geen "juiste" keuze in want je weet nooit hoe het zal aflopen!
Misschien ontneem ik mijn beestjes mogelijks een nog langer leven als ik hem meteen help met overgaan ..... maar misschien spaar ik hem nodeloos leed .... 't is een dilemma ja, je kan het jammer genoeg nooit weten.

Luister naar je eigen hartje Nadine, ...... als die dag er is dan moet je nadien met een gerust geweten voor jezelf kunnen zeggen dat je alles in eer en geweten voor je katjes gedaan hebt, dat is het enige wat telt! Ieder doet dat op zijn eigen manier.

En voorlopig geven we ze allemaal een zo schoon mogelijk leven hé, meer kunnen we niet doen ....... we zullen nog eens wat blikjes tonijn open trekken se ;)
Groetjes, Wendy
Wie met mensen omgaat als pionnen, ziet spoedig dat zijn schaakbord leeg is!
Afbeelding

lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » do 08 sep 2011, 00:41

Voor ons is t geen je gequote hebt ook het belangrijkst.
We zouden hen trouwens nooit laten inslapen in een dierenartspraktijk.
Zoiets laten we thuis doen, in hun vertrouwde omgeving.
Hoe bedoel je dat ze kunnen stikken?
Hoe komt dat dan?
Afbeelding

Gebruikersavatar
Anunaki
Berichten: 6231
Lid geworden op: ma 07 dec 2009, 23:06
Locatie: Vlaanderen (België)
Contacteer:

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor Anunaki » do 08 sep 2011, 00:50

Naast bloedklonters kunnen ze ook nog longoedeem krijgen tgv hun slecht functionerende hartje, 't is gewoon een rotziekte :(

En eigenlijk kan je daar wel eens aan denken, maar je mag daar niet te lang stil bij staan ook niet ...... gewoon lekker verwennen gedurende de tijd dat we ze mogen hebben, en laat ons hopen dat dat toch een jaar of 10 mag zijn ;)
Groetjes, Wendy
Wie met mensen omgaat als pionnen, ziet spoedig dat zijn schaakbord leeg is!
Afbeelding

lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » do 08 sep 2011, 00:54

dat ze vocht in de longen konden krijgen dat wist ik, ik had er nog niet bij stilgestaan dat dat als gevolg kon hebben dat ze konden stikken.
Ik dacht dat je bedoelde dat ze door zo een klonter konden stikken.
Ik ga er niet bij blijven stilstaan en mee bezig blijven lopen hoor.
Ik wil me gewoon nu heel goed informeren zodat we een goede beslissing kunnen nemen voor het ergste voorvalt.
Zodat we op de moment dat het voorvalt toch een houvast hebben ipv heen en weer geslingerd te worden door emoties en misschien de verkeerde beslissing te nemen.
Bedankt voor je reactie !
Afbeelding

Gebruikersavatar
Anunaki
Berichten: 6231
Lid geworden op: ma 07 dec 2009, 23:06
Locatie: Vlaanderen (België)
Contacteer:

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor Anunaki » do 08 sep 2011, 00:57

Ja als ik het zo terug lees dan dan plakt het inderdaad wel wat ongelukkig/onduidelijk aan elkaar vast ...... 't is ook al laat hé ;) ..... 'k zal eens naar mijn beddeke gaan, ik voel dat het nodig is ;)
Groetjes, Wendy
Wie met mensen omgaat als pionnen, ziet spoedig dat zijn schaakbord leeg is!
Afbeelding

lindabuis
Berichten: 391
Lid geworden op: wo 09 dec 2009, 16:52

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lindabuis » do 08 sep 2011, 12:10

Wij hebben hier aan den lijve ondervonden hoe het kan verlopen met een klonter die in het achterlijf vast komt te zitten: eind 2009 bij onze BamBam.

De vergelijking van “slapende benen/voeten” ging allereerst al niet op: BamBam was een bikkel van een kater, erg hard voor zich zelf, maar toen was overduidelijk dat hij pijn leed en niet zo’n beetje ook. Verlamming aan de achterpoten is een ding, pijn eraan hebben …. nou ja vul maar in.

Daarnaast probeert het hart uit alle macht het bloed toch naar het achterlijf te pompen omdat daar het bloed niet meer goed doorheen gaat door die prop: het hart krijgt een oplawaai van jewelste hierdoor en blijft maar doorgaan. Bij Bam leek het alsof er een op hol geslagen vibrator in z’n borstkas zat. Zo’n optater is voor een gezond hart al erg, laat staan voor een HCM hart.

Je kunt ze pijnstillers geven en bloedverdunners waardoor het bloed langs de prop zou kunnen (misschien) maar diezelfde prop, of een andere die erop volgt ofzo, kan ook met dezelfde vaart richting het hart gaan met als gevolg een vreselijk pijnlijke dood.

Naast medicatie is ook een operatie een optie, zo werd ons verteld, amputatie van de ledemaat of doorspoelen oid van de bloedvaten waar de prop zit. Beide ook zwaar voor het (HCM) hart en geen zekerheid dat herhaling zich niet voor zal doen.
Toen wij Bam in huis kregen, heb ik hem beloofd dat hij een geweldig leven zou hebben bij ons. Zo lang mogelijk zou hij bij ons zijn, we zouden zo goed mogelijk voor hem zorgen en ons uiterste best doen om de kwaliteit van zijn leven in stand te houden. Hij was mijn speciaaltje, niet alleen vanwege de HCM, maar vanwege zijn onnavolgbare karakter en uit liefde en respect voor hem, hebben we hem beloofd dat hij nooit zou hoeven te lijden om dan maar langer bij ons te zijn.
De pijn, het verdriet en het gemis van BamBam draag ik nog steeds, maar dat is een peuleschil bij het verdriet en de pijn die ik zou hebben wanneer ik hem pijn had laten lijden of die ik had toen ik zag dat hij niet meer de kat zou zijn die hij altijd was.


Mijn advies, als ik al advies zou mogen geven, is kijk naar je kat en laat je hart en je verstand spreken wanneer er zich iets aandient. Probeer van tevoren afspraken te maken over wat je zelf wel of niet toelaatbaar vindt en vindt daarin ook houvast op het moment dat het nodig is.

Wanneer het moment daar is om je kat te laten gaan, dan laat je hem niet gaan omdat je niet voor hem wilt vechten, je laat hem gaan zodat hij geen strijd meer hoeft te leveren en mag rusten.
Laatst gewijzigd door lindabuis op do 08 sep 2011, 17:59, 1 keer totaal gewijzigd.

Hildeke
Berichten: 6327
Lid geworden op: wo 09 dec 2009, 15:50
Locatie: Baasrode(Oost-Vlaanderen)

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor Hildeke » do 08 sep 2011, 13:09

Dit is echt een topic waarbij ik toch even blijf bij hangen , want Hcm is iets wat
vele van onze katjes treft.
Je leest je er veel over om bij te leren ,je stelt vragen aan je dierenarts enz
maar de dag dat er zich iets voordoet is toch nog heel wat anders.
Je hoort nu ook eens hoe de mensen het ervaren als de moelijke periode nadert.
Wat is de beste beslissing , het blijft zo moeilijk pfff.
Groetjes Hildeke

Petra
Berichten: 1085
Lid geworden op: do 05 nov 2009, 12:40
Locatie: Deventer
Contacteer:

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor Petra » do 08 sep 2011, 13:11

Ik denk dat je al heel veel hebt aan bovenstaande antwoorden, al is het maken van een eigen besl\issing verschrikkelijk moeilijk.
Helaas kunnen dieren niet zelf kiezen voor euthenasie, maar moeten wij die keuze voor hen maken. Er is niets moeilijkers dan dat.

Ik heb zelf geen ervaring met HCM in die zin, maar wel met euthenasie en sterven van huisdieren van mijzelf.
Alhoewel de keuze vreselijk moeilijk was, heb ik destijds op een gegeven moment moeten kiezen om mijn favoriet aller tijden, kater Thorka, in te laten slapen. Hij had zeer agressieve kanker waarvan zelfs zijn botten in het hoofdje binnen een paar weken vervormden. Mijn keuze werd gemakkelijk gemaakt omdat hij in week 2 op een avond ineens blind was en overal tegenop liep, toen was de keuze van wanneer ineens gemaakt.
Het heeft me zoveel tranen en verdriet gekost dat ik helemaal rood en ruw van het huilen was, ik had kramp in mijn gezicht van het kermen.
Maar toch achteraf weet ik dat ik goed had gekozen en de manier was (achteraf) prachtig. Hij kreeg hier bij ons thuis een slaapmiddel en is zo, tijdens een kopje koffie met echtgenoot en dierenarts, al pratend bij mij op schoot in slaap gezakt. Na een kwartier kon hij op de tafel, omringt door nieuwgierige "broers en zussen" zijn spuitje krijgen.

Een tweede ervaring die ik je graag wil vertellen is die van onze lieve Frodo, die vorig jaar oktober is overleden.
Heel kort, wij gingen op vakantie en dachten de avond van tevoren dat Frodo weer (zoals zo vaak) ernstige niesziekte kreeg. We krgen oppas aan huis, maar mijn ouders konden beter voor een zieke kat zorgen, dus Frodo ging naar mijn ouders.
Het was vrijdagavond dat we hem daar achterlieten, met zijn net verkregen medicatie.
Zondagavond moest mijn moeder, na al vele telefoontjes, ons telefoninsch vragen of Frodo mocht achterblijven bij de dierenkliniek. Hij moest in een zuurstoftankje, anders haalde hij het niet.
De volgende ochtend belde de da dat Frodo 's nachts, alleen was overleden in zijn zuurstoftankje. Frodo was erg op mijn man gericht en omdat hij als baby doodziek bij ons kwam en we hem altijd dagelijks, zes jaar lang hebben verzorgd vertrouwde hij ons volkomen.
We stellen ons nu nog zijn koppie voor, helemaal alleen, doodziek, misschien met pijn voor in dat tankje, kijkend of hij ons al zag aankomen... We hoorden namelijk van de da, die een half uur tevoren nog had gezien dat hij rechtop in zijn tankje zat en naar buiten keek. Frodo bleek dat weekend geen niesziekte te hebben gehad, maar hij had koorts van plotseling nier- en leverfalen.


Ik huil nu nog als ik het opschrijf.
Mijn eigen ervaring is dus, dat het zowel (achteraf) voor jezelf als ter plekke voor het zieke dier het beste is , als jij de kracht en de mogelijkheid hebt om de keuze te maken om het zieke dier in een veilige omgeving op een moment met nog zo weinig mogelijk pijn vredig in te laten slapen.

Dat is in mijn ogen juist geen makkelijk afschuiven, dan zou je praten over iemand die zijn dier in laat slapen omdat hij liever een hond heeft dan een kat...
We praten hier over zieke dieren die in leven en op het randje van de dood vertrouwen op hun blikopener om de juiste keuze voor hen te maken.
Als jij de keuze maakt om het dier waarvan je zielsveel houdt veel pijn te besparen dan is dat voor jou een moeilijke keuze die je niet maakt voor jezelf, maar voor het dier.
Afbeelding

Gebruikersavatar
jsphynx
Berichten: 7211
Lid geworden op: di 15 dec 2009, 20:25

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor jsphynx » do 08 sep 2011, 19:41

Tja Nadine, ook wij hebben ons deze vragen gesteld. Dit is iets waar iedereen zelf over moet beslissen en je moet die keuze maken waar je nu en later vrede mee kunt hebben. Uitgangspunt voor ons is dat ze niet mogen lijden en als dit wel zo is ze zo snel mogelijk uit hun lijden verlost moeten worden. Ik zou dus kiezen voor inslapen, ik vind het percentage katten dat overleeft niet hoog genoeg en ik wil gewoon niet het risico nemen dat Sambal pijn zou lijden en bang zou zijn omdat ze zich niet meer goed kan bewegen. Bovendien denk ik dat het later nog eens zal gebeuren dan. Het allerergste lijkt het me als ze alleen zou overlijden. Het maakt me niet uit of ze ingeslapen wordt bij de da of dat de da bij ons komt, als het voor haar maar zo snel mogelijk voorbij is. Wij zouden ook niet kiezen voor pijnstillers in mijn ogen schiet zij daar niets mee op (no offence Wen ;) ) gewoon zo snel mogelijk in slaap brengen. Ik heb mijn kat uren zien creperen omdat de da niet wilde komen (sorry meer kan ik er niet van maken) en uiteindelijk is hij alleen overleden omdat ik net even was weggedoezeld. Dat wens ik geen kat maar ook geen baasje toe. Dat staat op mijn netvlies en zal ik nooit meer vergeten. Twee jaar terug moesten wij onze hond in laten slapen en je weet wanneer het zover is, hij keek me aan en ik zag geen lichtjes meer in zijn ogen, hij was helemaal af. Bij de da legde hij voor de laatste keer zijn kop op ons schoot en hij ging liggen, het leek net of hij zei: het is goed zo, ik ben kapot. De verhalen van Linda en Petra vind ik niet fijn om te lezen maar ze sterken mij alleen maar in ons al genomen besluit. Ik zal er helemaal stuk van zijn als ik die keuze ooit voor Sambal moet maken, zij is mijn moppie, maar ik zou het doen en zo snel mogelijk. Ze mag van ons alles doen, wild spelen, alles eten en lekker een dikke buik hebben wat voor haar hart misschien niet helemaal toppie is. Ze mag hier leven en kat zijn, ik denk dat als ze kan praten ze dat liever zou hebben dan een paar maandjes misschien?? langer leven maar dan altijd maar in een gouden kooitje te moeten zitten omwille van haar ziekte. Ook hebben wij besloten om op een gegeven moment een grens te trekken (waar die ligt weet ik nog niet) w.b. de toediening van medicijnen. Je hebt mijn foto's van haar medicijnen denk ik wel gezien Nadine, het mag niet zo zijn dat als haar aandoening nog erger wordt haar dag alleen nog maar in het teken staat van medicijnen innemen en/of prikjes krijgen, ze krijgt nu al vier keer per dag medicijnen. Ook is het geen optie om om de haverklap twee uur met haar naar Ommen te rijden, niet voor haar maar (ook financieel) ook niet voor ons. Voor mijn gevoel leeft ze een beetje in reservetijd maar elke mooie dag is er eentje en ze doet het nu weer hartstikke goed. Jeroen had al afscheid genomen dat ik met haar naar Ommen ging, had er rekening mee gehouden haar niet meer terug te zien en ik had Wil al gemaild dat ik thuis pas zou bellen omdat ik misschien alleen maar kon huilen en nog terug moest rijden. Zo zie je maar... gelukkig valt het soms ook heel erg mee en hoeven we hier nog lang niet aan te denken Nadine!
Als je de beste plek in huis wilt, moet je de kat verplaatsen...
Groetjes Marjolein


Terug naar “Huisnr. 13”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten

cron