Wat denken jullie hierover?Input aub

Wat als je kat het ongeluk treft en een postieve test uitslag heeft.. Op huisnr. 13 van ons plein delen we hoe het met onze positief geteste katten gaat. Ook bespreken we vraagstukken rondom een kat met HCM, om hen toch een zo gelukkig mogelijk leven te geven
lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » ma 12 sep 2011, 00:28

Tja Nadine, ook wij hebben ons deze vragen gesteld. Dit is iets waar iedereen zelf over moet beslissen en je moet die keuze maken waar je nu en later vrede mee kunt hebben. Uitgangspunt voor ons is dat ze niet mogen lijden en als dit wel zo is ze zo snel mogelijk uit hun lijden verlost moeten worden. Ik zou dus kiezen voor inslapen, ik vind het percentage katten dat overleeft niet hoog genoeg en ik wil gewoon niet het risico nemen dat Sambal pijn zou lijden en bang zou zijn omdat ze zich niet meer goed kan bewegen. Bovendien denk ik dat het later nog eens zal gebeuren dan. Het allerergste lijkt het me als ze alleen zou overlijden. Het maakt me niet uit of ze ingeslapen wordt bij de da of dat de da bij ons komt, als het voor haar maar zo snel mogelijk voorbij is. Wij zouden ook niet kiezen voor pijnstillers in mijn ogen schiet zij daar niets mee op (no offence Wen ;) ) gewoon zo snel mogelijk in slaap brengen. Ik heb mijn kat uren zien creperen omdat de da niet wilde komen (sorry meer kan ik er niet van maken) en uiteindelijk is hij alleen overleden omdat ik net even was weggedoezeld. Dat wens ik geen kat maar ook geen baasje toe. Dat staat op mijn netvlies en zal ik nooit meer vergeten. Twee jaar terug moesten wij onze hond in laten slapen en je weet wanneer het zover is, hij keek me aan en ik zag geen lichtjes meer in zijn ogen, hij was helemaal af. Bij de da legde hij voor de laatste keer zijn kop op ons schoot en hij ging liggen, het leek net of hij zei: het is goed zo, ik ben kapot. De verhalen van Linda en Petra vind ik niet fijn om te lezen maar ze sterken mij alleen maar in ons al genomen besluit. Ik zal er helemaal stuk van zijn als ik die keuze ooit voor Sambal moet maken, zij is mijn moppie, maar ik zou het doen en zo snel mogelijk. Ze mag van ons alles doen, wild spelen, alles eten en lekker een dikke buik hebben wat voor haar hart misschien niet helemaal toppie is. Ze mag hier leven en kat zijn, ik denk dat als ze kan praten ze dat liever zou hebben dan een paar maandjes misschien?? langer leven maar dan altijd maar in een gouden kooitje te moeten zitten omwille van haar ziekte. Ook hebben wij besloten om op een gegeven moment een grens te trekken (waar die ligt weet ik nog niet) w.b. de toediening van medicijnen. Je hebt mijn foto's van haar medicijnen denk ik wel gezien Nadine, het mag niet zo zijn dat als haar aandoening nog erger wordt haar dag alleen nog maar in het teken staat van medicijnen innemen en/of prikjes krijgen, ze krijgt nu al vier keer per dag medicijnen. Ook is het geen optie om om de haverklap twee uur met haar naar Ommen te rijden, niet voor haar maar (ook financieel) ook niet voor ons. Voor mijn gevoel leeft ze een beetje in reservetijd maar elke mooie dag is er eentje en ze doet het nu weer hartstikke goed. Jeroen had al afscheid genomen dat ik met haar naar Ommen ging, had er rekening mee gehouden haar niet meer terug te zien en ik had Wil al gemaild dat ik thuis pas zou bellen omdat ik misschien alleen maar kon huilen en nog terug moest rijden. Zo zie je maar... gelukkig valt het soms ook heel erg mee en hoeven we hier nog lang niet aan te denken Nadine!
wij hebben hetzelfde uitgangspunt dan jullie.
Ik vind het vreselijk dat jullie je kat uren hebben moeten zien afzien omdat de dierenarts niet wou komen, dat is gewoon verschrikkelijk.
Bij mijn hond Kim was het net hetzelfde dan bij jullie hond, ik zag ook geen lichtjes meer in haar ogen, ze had terminale kanker, was er al x aantal keer doorgesleept door de dierenarts, maar deze keer was ze gewoon op.
De dierenarts wou er haar nog een keer doorslepen.
Ik zei dat het genoeg was geweest voor Kim.
En ik weet dat dat de juiste beslissing was en ik heb er vrede mee.

Waar ik het nog altijd ontzettend moeilijk mee heb is dat ik onze poessieman (HTK katertje dat hier was komen aanlopen) heb moeten laten inslapen.
Zijn nieren hadden het compleet opgegeven en de dierenarts zei dat we daar helemaal niks aan konden doen.
Poessieman was al een hele week ziek en je zag dat hij afzag, maar de dierenarts dacht eerst dat het alleen maar een zware luchtweginfectie was en we gingen iedere dag naar hem voor nieuwe medicatie en behandeling, we hadden hoop op beterschap, ik vond het vreselijk dat mijn lieve poessieman zich zo ontzettend ziek voelde en werd er uiteindelijk zelf ook ziek van gewoon van het te zien, maar we dachten echt dat hij helemaal kon genezen op korte tijd, tot de dierenarts uiteindelijk bloed trok en zag dat de nieren het helemaal opgegeven hadden.
We hebben de dierenarts dan onmiddellijk laten komen om poessieman te laten inslapen.
Het was hem laten inslapen of hem laten afzien tot hij zelf zou overlijden, dat laatste was gewoon geen optie, mijn manneke nog langer laten afzien terwijl dat helemaal niet nodig was.
Ondanks dat hij heel ziek was en ondanks dat hij afzag wou hij toch niet gaan.
Hij heeft zich hevig verzet toen de dierenarts hem een spuitje gaf om in te doezelen.
En ik voelde me vreselijk dat ik hem liet inslapen.
Ook al was dat het goede om te doen voor hemzelf.
Ik voel me tot op de dag van vandaag daar nog altijd enorm slecht over.
En ik zit me regelmatig af te vragen of we nog iets hadden kunnen doen als de dierenarts het vroeger had gezien dat er iets scheelde aan poessieman zijn nieren.
De dierenarts waar we toen bijgingen zei dat bloed trekken het laatste is dat je doet bij een kat (toen ik eerder in de week had gevraagd of hij geen bloed moest trekken om t 1 en t ander na te kijken)
Ik geloofde hem toen hij dat zei, ik had nog nooit een kat gehad.
Mijn huidige dierenarts zegt dat dat helemaal niet waar is.
Dat de dierenarts zoiets zegt omdat hij er zelf niet echt naar uitkijkt om dat te moeten doen dat bloed trekken, bij een kat is dat niet zo makkelijk als bij een hond.
Dus stelt zo een dierenarts (dierenarts die niet veel katten als patiënt heeft) dat dan uit tot hij het niet meer kan uitstellen...
Dus zit ik me al jaren figuurlijk af te slaan omdat ik dat indertijd geloofd heb en vraag ik me af of er toch niet iets had kunnen gedaan worden als we het vroeger hadden geweten van die nieren (mijn huidige dierenarts zegt dat we er toch niks meer hadden kunnen aan doen, ik blijf het me toch afvragen) , voel ik me enorm schuldig omdat we poessieman hebben laten inslapen, ook al was dat op dat moment het beste dat we konden doen voor hem.
Ik ben er nog altijd niet over, over zijn overlijden.
Toen we ons huidige poezels adopteerden hoopten we hen heel lang bij ons te mogen houden vooraleer de eerste gezondheidsproblemen zouden opduiken en vooraleer we ooit nog zo een besluit zouden moeten nemen.
Die hoop is heel snel aan diggelen geslagen...
En nu moeten we maar zien dat we het mentaal aankunnen.
We moeten sterk zijn voor hen.
Het moet gewoon.
Ik wil niet tekort schieten en ik wil hen niet tekort doen.
Ik ben zo bang dat ik dat toch ga doen door het verkeerde besluit te nemen...
Heel erg bedankt voor je reactie en je verhalen !
Afbeelding

lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » ma 12 sep 2011, 00:29

Aan iedereen die hier gereageerd heeft heel erg bedankt voor die reactie !!!
Afbeelding

lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » ma 12 sep 2011, 00:31

Lieve Allemaal,


het enige wat ik wel belangrijk vind voor de prive dieren van ons hier op het forum
dat je weet of je het thuis wilt laten doen en wat je daara doet met het lichaam
want door emotie weet je het soms op dat moment niet
en kan je later spijt krijgen
dus denk eens na over cremeren, begraven in je tuin etc
voor mezelf weet ik het
en op ons asiel laten we ze collectief cremeren ipv destructie
kortom laat je inderdaad niet overvallen en neem de tijd om je voor te bereiden
mocht het nodig zijn

liefs an
we hebben daar al over nagedacht en laten onze dieren sowieso bij ons thuis inslapen.
En we laten hen cremeren.
Ik vind ook dat je over zulke dingen op voorhand al goed moet nadenken
Afbeelding

Gebruikersavatar
Annemieke
Berichten: 1563
Lid geworden op: vr 06 nov 2009, 22:24
Locatie: Brasschaat
Contacteer:

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor Annemieke » ma 12 sep 2011, 10:32

Ik wil niet tekort schieten en ik wil hen niet tekort doen.
Lieve Nadine,

Als er één ding is wat jullie NIET doen, dan is het de katten tekort doen!!!
Dat weet je zelf vanbinnen toch ook wel , hoop ik?

Jullie zijn een geschenk uit de hemel voor al jullie katjes en eens de tijd het vraagt, zul je zeker de juiste beslissing nemen, daar ben ik 100% zeker van.......

Dikke knuf!!!
Afbeelding
A positive CATTITUDE rules the day!!!
Wie met mensen omgaat als pionnen,
ziet spoedig dat zijn schaakbord leeg is.

lathyrus
Berichten: 3036
Lid geworden op: di 20 apr 2010, 22:25
Locatie: Wichelen, België

Re: Wat denken jullie hierover?Input aub

Berichtdoor lathyrus » ma 12 sep 2011, 23:51

Annemieke, dat is heel lief van je om zoiets te zeggen.
Maar soms vraag ik me wel af of ik genoeg geef aan de poezels , geen materiële dingen, die hebben ze meer dan genoeg, en ook niet liefde, die is er ook met hopen.
Wel op gebied van spelen.
Ik ben er de laatste tijd fysiek heel belabberd aan toe en lig ganse dagen knock-out op de zetel.
Ze komen dan al knorrend bij mij onder t dekbed gekropen en dan liggen we daar met z'n vijven, k vind dat ontzettend plezant en afgaand op hun geknor en gespin vinden zij dat ook leuk.
Maar ik vraag me dan af of dat voor hen genoeg is.
Onzen Bammy (Ramses) is een hele grote speelvogel, en ik kan niet altijd met hem spelen als hij dat wil
Vroeger liep ik nog rondjes rond de salontafel met dan iets in mijn handen dat ik achter mij liet aanslepen en dan konden de poezels daar achterzitten, dat vonden ze heel plezant.
Tegenwoordig lukt dat niet meer, die rondjes rond de salontafel.
En Bammy komt dan als ik op de zetel lig soms zijn ritselballetjes brengen en je ziet dat het manneke wil spelen maar dat lukt dan ook niet altijd.
En dan voel ik mij toch wel slecht en heb ik zoiets van dat ik toch wel tekortschiet.
Ze zijn dan wel met z'n vieren en kunnen onder mekaar ook spelen (daarvoor hebben we er ook 4 geadopteerd, zodat ze aan mekaar wat zouden hebben).
Maar als iemand het aan mij komt vragen door me iets te brengen en het duidelijk te laten zien dat hij of zij wil spelen en ik moet zeggen dat het echt niet gaat op dat moment dat is echt wel balen.
Soit, ik doe mijn best en ik kan niet meer doen dan mijn best, ik vraag me dan toch af en toe af of het niet beter is op een ander (alhoewel de mensen daar toch ook niet altijd kunnen spelen met hun poezels en veel mensen ook nog moeten gaan werken terwijl ik toch bijna altijd thuis ben voor de poezels)
Zo zit ik nu eenmaal in mekaar.
Als ik iets doe wil ik het goed doen en als ik het niet helemaal kan doen zoals ik het zelf zou willen doen dan durf ik mezelf wel eens figuurlijk zitten afslaan
Ik ben nu eenmaal een kieken...
Ik vertel bovenstaande niet om te zitten vissen naar complimenten ofzo, ik ben nu eenmaal een eeuwige twijfelaar (aan mezelf en aan t geen ik doe en of het wel volstaat)
Afbeelding


Terug naar “Huisnr. 13”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron