Cardiomyopathie bij katten

Gebruikersavatar
Clemmetje
Beheerder
Berichten: 27195
Lid geworden op: wo 09 dec 2009, 10:23
Locatie: Oldebroek
Contacteer:

Cardiomyopathie bij katten

Berichtdoor Clemmetje » zo 24 jun 2012, 11:35

Dit interessante stuk over cardiomyopathie bij katten vond ik op de site van fabcats.org en dan Catvets.

Cardiomyopathie betekent letterlijk een ziekte van de hartspier. De term wordt gereserveerd voor die gevallen waarbij de oorzaak van de aandoening onbekend is.
Indien de oorzaak van de hypertrofie (verdikking) van de hartspier gekend is, spreken we van secundaire myocardiale hypertrofie.
Er zijn een aantal welbekende aandoeningen die “veranderingen” in de hartspier veroorzaken, waaronder een tekort aan taurine, hetgeen aanleiding kan geven tot dilatatie (uitzetting) van het hart en hyperthyroïdie (overmatige werking van de schildklier), hetgeen meestal geassocieerd is met hypertrofie van de hartspier. In deze gevallen zal de behandeling voornamelijk gericht zijn op een kortstondig ondersteunen van de hartspier terwijl de primaire ziekte wordt behandeld.
De terminologie om primaire cardiomyopathieën (dwz zonder aantoonbare onderliggende oorzaak) te beschrijven bij de kat is complex. De meeste gevallen kunnen ondergebracht worden in één van de drie volgende categorieën.

DCM
Deze aandoening wordt getypeerd door vergroting van de hartkamers en verzwakken van de hartspier. Het hart is dan niet meer in staat om voldoende bloed naar het lichaam te pompen.

HCM / RCM
Beide aandoeningen worden gekenmerkt door een gestoorde relaxatie van de hartspier. Bij HCM verdikt de hartspier naar binnen toe waardoor de pompkamer inwendig verkleint en daardoor bij elke contractie minder bloed kan wegpompen.
Bij RCM gaat fibrose (littekenvorming) van de hartspier resulteren in een pompkamer die niet meer op een normale manier kan uitzetten.

Alhoewel de verschillende vormen van cardiomyopathie een gelijkaardig ziektebeeld geven, is het toch belangrijk het juiste onderliggende ziekteproces te identificeren omdat dit laatste de keuze van medicijnen bepaalt.
In de meeste gevallen zullen katten worden aangeboden in hartfalen, maar een thrombo-embolisch voorval (blokkade van een bloedvat door een bloedklonter) of hypertensie (een te hoge bloeddruk) kunnen ook verantwoordelijk zijn voor de symptomen van de kat.

Congestief hartfalen
In tegenstelling tot de hond, is hoest geen belangrijk symptoom van hartfalen bij de kat. Een bemoeilijkte ademhaling, sloom zijn en een slechte eetlust, zijn meestal de eerste problemen die opgemerkt worden. Dergelijke tekenen kunnen relatief snel optreden, meestal over een tijdspanne van enkele dagen. De onderliggende hartaandoening zal echter reeds geruime tijd aanwezig geweest zijn. Het hartfalen wordt maar zichtbaar als het hart een bloed niet meer in voldoende mate het lichaam rond kan pompen.
Bij katten ontwikkelen symptomen van hartinsufficiëntie zich door een toename in veneuze druk hetgeen leidt tot lekkage van vocht in de long (pulmonair oedeem) of rond de long (pleurale effusie). Deze laatste twee processen belemmeren de normale longfunctie en leiden tot kortademigheid en lethargie (sloom zijn).

Thrombo-embolische aandoeningen
Wanneer een vergroot hart niet langer efficiënt kan pompen, treedt er stase van bloed op, hetgeen het stollingssysteem activeert. Dit resulteert in de vorming van een embolus (klonter), meestal in het linkeratrium. Kleine stukjes kunnen van de klonters afbreken en in de circulatie terecht komen, waar ze kleine arteries kunnen gaan verstoppen.
De meest voorkomende plaats waar een klonter gaat vastzitten is waar de grote lichaamsslagader splitst naar de achterpoten en de staart (aortatrifurcatie). Dit resulteert in een plots verlies van de functie van de beide achterpoten en de staart waarbij deze koud, hard en pijnlijk worden. Dergelijke plotse voorval wordt soms verkeerdelijk gezien als het gevolg van een autoaanrijding. Met de juiste therapie kunnen sommige katten de volledige functie van hun achterpoten en staart terugkrijgen, maar de prognose op lange termijn is meestal minder goed door de onderliggende hartaandoening en het risico op vorming van nieuwe bloedklonters.

Hypertensie
Hypertensie (een te hoge bloeddruk) komt veel voor, vooral bij oudere katten en veroorzaken beschadiging aan bloedvaten. De bloedvaten in de retina van het oog zijn zeer gevoelig aan hypertensieve beschadiging, hetgeen kan resulteren in retinaloslating en het optreden van plotse blindheid. Aangetaste katten komen verward en gedesoriënteerd over en hebben wijd gedilateerde pupillen. Retinabeschadiging is een spoedgeval aangezien het dier permanent blind zal blijven indien de retina zich niet binnen de paar dagen terug vasthecht.
Medicijnen die de bloeddruk verlagen (hypotensieve agentia) worden routinematig gebruikt bij de behandeling van hypertensieve katten. Andere ziektes zoals bijvoorbeeld chronisch nierfalen kunnen ook hypertensie veroorzaken en daarom moeten er een aantal bijkomende testen gedaan worden om de onderliggende oorzak van de hoge bloeddruk te achterhalen. In tegenstelling tot de mens in primaire hypertensie (zonder onderliggende oorzaak) bij de kat eerder zeldzaam.

De laatste jaren zijn methodes om bloeddruk te meten bij de kat erg verbeterd en een toenemend aantal dierenartspraktijken beschikt nu over de noodzakelijke apparatuur.

Diagnose van cardiomyopathie
Een vermoeden van een hartaandoening kan bestaan op basis van de klinische symptomen alsook de leeftijd en het ras van de kat.
Een exacte diagnose vereist echter meer specifieke testen. Röntgenopnames van de borstholte en een elektrocardiogram (ECG) worden hiervoor gebruikt. Echografie van het hart (echocardiografie) is meestal vereist om tot een definitieve diagnose te komen aangezien dit de beste techniek is om de grootte en de functie van het hart te evalueren. Een echo zal ook bijkomende problemen kunnen opsporen zoals thrombo-embolie of obstructie van de bloedvloei bij het verlaten van het hart. Dit laatste wordt veroorzaakt door de verdikte hartspier.
Afhankelijk van het geval, kunnen andere bijkomende testen noodzakelijk zijn om een onderliggende primaire aandoening die de hartspier beïnvloedt, uit te sluiten. We denken dan aan een algemeen bloedonderzoek, een oogonderzoek of een meting van schildklierhormoon in het bloed.

Wat veroorzaakt cardiomyopathie?
Op dit ogenblik is de echte oorzaak van cardiomyopathie niet gekend. Een aantal factoren worden er echter van verdacht een rol te spelen zoals voorafgaande virale infecties en/of erfelijkheid. Cardiomyopathie lijkt meer voor te komen bij jonge katten en katten van middelbare leeftijd. Het kan erfelijk zijn bij de Maine Coon en de Amerikaanse Korthaar en lijkt ook meer frequent voor te komen bij Perzische katten.
Bij de mens kan HCM overgeërfd worden als een autosomaal dominante aandoening.

Hoe wordt cardiomyopathie behandeld?
De behandeling zal voor een groot deel afhangen van de klinische symptomen en de graad en het type van cardiomyopathie. Indien een onderliggende oorzaak kan gevonden worden en gecorrigeerd worden, kan de slechte hartfunctie eventueel herstellen.
Indien er geen onderliggende oorzaak gevonden wordt, zal de behandeling zich voornamelijk richten op het controleren van de hartfrequentie en de symptomen van hypertensie.
Spijtig genoeg wordt cardiomyopathie meestal progressief erger, alhoewel het verloop soms zeer traag kan gaan.
Behandeling spitst zich toe op:

-verminderen van het circulerend volume om zo vocht te verwijderen van uit (pulmonair oedeem) of rond (pleurale effusie) de longen. Pleuraal vocht kan ook rechtstreeks verwijderd worden via een naald of katheter die door de borstwand wordt gestoken.
-ondersteunen van de hartfunctie. De medicijnen die hiervoor gebruikt worden zullen afhangen van de vorm of oorzaak van de cardiomyopathie. De meest gebruikte producten zijn:
-ACE-inhibitoren (angiotensine converterend enzyme) die vasodilatatie geven waardoor het hart gemakkelijk kan pompen
-Calciumkanaal-blockers: die het hart helpen relaxeren zodat de ventrikels (pompkamers) zich gemakkelijker kunnen vullen verminderen van het risico op thrombo-embolie. Hiervoor kunnen onder andere lage dosissen aspirine gebruikt worden. Het is belangrijk de dosis en het interval goed te respecteren aangezien het gemakkelijk is om een kat een overdosis te geven met fatale consequenties.

Bij katten waarbij hypertensie het belangrijkste probleem is, wordt amlodipine gebruikt om de bloeddruk te verlagen.

Wat zijn de overlevingskansen van een kat met cardiomyopathie?
Het vooruitzicht van deze katten is zeer variabel en hangt af van het type en het stadium van de cardiomyopathie. Sommige dieren blijven nog jaren stabiel.
In het algemeen zullen katten met thrombo-embolische problemen en katten met hartfalen die niet goed reageren op medicijnen een minder goede prognose hebben.

Is dieet belangrijk?
Behalve bij gevallen waarbij er een vermoeden van taurinetekort is, zullen er geen speciale dieetaanpassingen noodzakelijk zijn? Sommige katten zullen echter wel baat vinden bij een gewicht controlerend dieet.
Voedsel of snacks met een hoog zoutgehalte moeten wel vermeden worden, omdat ze vochtretentie veroorzaken waardoor het hart grotere volumes vloed moet rondpompen. Het dieet kan ondermeer invloed hebben op de bloeddruk.
Genetische testen voor HCM?

Bij mensen is HCM in de meeste gevallen een erfelijke genetische aandoening, met frequent nieuwe mutaties. Een genetische basis voor HCM werd voor het eerst beschreven in 1989. Toen ontdekte men een mutatie in het gen dat één van de structurele eiwitten in het hart (beta myosin heavy chain) encodeert, dat resulteerde in familiale HCM. Sindsdien werden er meer dan 140 mutaties geassocieerd met klinische HCM. Deze mutaties werden voornamelijk gevonden in genen die encoderen voor cardiale functionele eiwitten.
Recent werd er in Amerika een genetische mutatie ontdekt in een kolonie van Maine Coon katten. Bij alle aangetaste katten werd dezelfde mutatie gevonden, hetgeen bevestigt dat in deze kolonie HCM veroorzaakt wordt door een genetische mutatie. Deze mutatie werd ondertussen gevonden in een groot aantal Maine Coones zowel in de Verenigde Staten als in Europa. De betekenis ervan blijft echter onduidelijk omdat er ondertussen verschillende katten gevonden zijn die de mutatie hebben, maar op de leeftijd van 10 jaar nog steeds geen klinische of echografische tekenen van HCM vertonen. Waarschijnlijk zijn er nog andere mutaties die een rol spelen bij de ontwikkeling van de ziekte. We zijn dus nog ver van een betrouwbare genetisch test (of testen) op HCM bij de kat.

Op dit ogenblik is de meest accurate methode om HCM op te sporen echografie van het hart (echocardiografie). Na het nemen van de hartecho kan er een bloedstaal genomen worden om eventueel te laten analyseren op een latere datum als er een genetische test beschikbaar zou worden.

Is er een screeningprogramma voor het opsporen van cardiomyopathie bij de kat?
Ja, er is een Feline Advisory Bureau schema voorhanden dat gericht is op het vaststellen van de aan- of afwezigheid van hypertrofische cardiomyopathie (HCM). Het loopt in associatie met de Veterinary Cardiovascular Society (VCS). Ook het screeningprogramma van Pawpeds richt zich op het opsporen en elimineren van HCM uit de kattenpopulatie.
Voor verdere informatie over deze screening:
http://old.bsava.com/vcs/ of http://www.pawpeds.com
Groetjes Clem
Afbeelding

Terug naar “HCM”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron